دلم برای دلم می سوزد

و گریه به حالم اشک می ریزد

صبوری از دست من عصبانی است ومهربانی را سیلی می زند.می دانی چرا؟

دلم می خواهدببینی که چگونه زمین می گرید وقتی که عاشقی پیر می شود.

وفاصله زخمهای بشر افزون می شود.

ای کاش کمانچه ای بودم و برایت می نالیدم.

ای کاش آتشی بودم و بر لبهایت و در فاصله های خونین فراموشیت.

هیچ میدانی مقبره قلب من کجاست؟ پیکره ای که از ناز تراشیده اند.

خورشید من ملتهب است وچشمم آغشته به روشنایی فرداست.

آواز مرا می خواند وساز مرا می نوازد.

وقتی که جوانه صداقت را در بهار دوستی بکاریم وبعد دلمان را روی ایوان

انتظار پهن کنیم و زیر سایه بال چکاوکی بنشینیم ، زمزمه حسرت اولین

شکوفه غزل است و هجران بارانیست که تمام فصل می بارد...

من وشب همیشه تنهاییم

کاش می توانستم تنهاییم را بر سینه ماه نقش کنم

کاش دستی مرا تا بی نهایت می برد.

شب زیباست و تو خلوت شب با خود میشود تنها شد و همراه با ستاره ها به مهمانی ماه رفت.

شبها ایمان در دل آدمها جوانه میزند و نگاهمان رو به دیدار آسمان میبرد

خدایا امشب از کجا و به نام چه کسی بنویسم؟

.

.

.

.

.

انگشتانم در جنوب و اشکهایم در مشرق جریان دارند.

صدایم در رویاهای بومی تو می تپد.

ای که شبها در حواشی تپه های سوخته ریحان وشب بو می کاری بگذار زیر عطر صدایت قدم بزنم.

روزها و شبها مثل گرد باد به خود می پیچند و ردی باریک بر پشت روزگار باقی می گذارد.

و من تو در زمین ته نشین میشویم.

من و تو باقی نمی مانیم.

شاید هیچکس روی مزارمان شاخه گلی نگذارد.

بیا کنار من بیا تا یک عکس از روحمان بگیریم.استخوانهای من تشنه اند.

همه فرات را در کاسه ای بریز ونیل رابه من نشان بده.می خوام کلماتم را در سبدی کوچک بگذارم

و در امواج آن رها کنم.

به من بگو چگونه می توان از یک کبوتر آسمانی تر بود؟

چگونه می توان مثل ریشه ها نبود و به زمین دل نبست؟

چگونه می توان آینه وار سرشار از تماشا بود؟

من میدانم خورشید هر شب رو به سراب می رود و مهتاب هر شب حلالی تر می شود.

قلب همه آدمها نیز یک روز غروب خواهد کرد.

من می دانم در انبوه ابرها حتی یک ماهی کوچک نمی تواند شناور باشد.

من میدانم روزی روی لبخندهای ما غباری سنگین خواهد نشست.

بیا برویم سوی افقهای سرخ عشق وخاطره.اینجا پشت نگاههای مه آلود پرواز سینه سرخان به

چشم نمی آید.

بیا برویم . پاییز که بیاید پرستوها از درخت می افتند وبرگها پر از سرود آخر میشوند.

پاییز که بیاید،آوازهامان زیر باران خیس می شود.

بیا برویم عقربه هاروی 7 سکوت کرده اند تو هفت بار به دنیا آمده ای ومن هفت بار از دنیا رفته ام.

و سیبها هفت روز دیگر معطر میشوند

روز اول پیش خود گفتم که او

ازدیاره باوفایی آمده

عاشقانه می پرستد او مرا

از تبار روشنایی آمده

روز دوم پیش خود گفتم که او

امده تا جان دهد رویای من

او تمام آرزوهای من است

امده شاید شود فردای من

با همین فکر خیال و آرزو

مست گشتم اینکم دلدار او

خانه کرد او در میان قلب  من

من شدم دیوانه دیدار او

حال بعد از این  همه رویای خویش

تازه دانستم که او مرد است مرد

قلب او از جنس سنگ خاره است

خانه دستان او سرد است سرد

او زمینم زد مرا بشکست ورفت

نو گل احساس من از شاخه چید

آرزوهای مرا در گور کرد

خرمن عشق مرا آتش کشید.

****************************************

کودک نجوا کرد ،(( خدایا با من صحبت کن)) و یک چکاوک آواز خواند ولی

کودک نشنید.

کودک با صدای بلند گقت،((خدایا یک معجزه به من نشان بده)) و یک

زندگی متولد شد. ولی کودک نفهمید.

کودک نا امیدانه گریه کرد وگفت،(( خدایا مرا لمس کن و بگذار تو را بشناسم))

پس خدا نزد کودک آمد و او را لمس کرد

ولی کودک بالهای پروانه را شکست و در حالی که خدا را درک نکرده بود از

آنجا دور شد.

شکل آسمان بود.....

شکل بادبادک....

شکل عروسکی بی صدا...

شکل یک آرامش ممتد...

همه ذرات وجودم سادگی را تجربه کرد...

ازآن زمان روزها سالها نه لحظه ای می گذرد وهنوز من و آینه و کهنه زندانی در قاب

چشمها...

قصه ای به درازای زمان ...

ا

زخودم دور می شوم نه از آینه نه از بادبادک ...چگونه به هوافت!...

دستهایم خالی بود ...

امشب آسمان دراسارت ابرهای تکه تکه ماه را گم کرده بود...

سفراز دیروز تا هنوز نگاهم در مسیر بادبادک ...

هنوز هم دستهایم خالی است...

از آن زمان که من ترک اسب آزو نشستم و کالسکه خیال را به دنبال کشیدم چقدر گذشته ؟؟!

من تاکجا تاختم که اینگونه خسته ام؟.....

من تاکجا تاختم که اینگونه خسته ام؟؟!...

راستی از سوراخ کلید اتاق هم می شود آسمان را دید ...

فقط باید دید.........

چقدر فرو رفته ام.....!!!!

شاید نردبانی مرا ببرد تا پنجره ای رو به حققت...

ا

ز آن زمان روزها سالها نه لحظه ای می گذرد......

پله پله تجربه کرده ام که راستی می شود بادبادک را هم دزدید....

چگونه به هوا رفت؟؟! ....

دستهایم خالیست......

چگونه به هوا رفت؟؟.

 از ابتدایی ترین راه ، آغاز خواهم کرد.
دوباره خواهم ساخت ...!

از کنار یک رود

از دل یک گل ناز

 کم کمک می آید

 باز کن پنجره ها را که نسیم بر دلت روح تجلی بخشد

وز رخت رنگ شقایق گردد

باز کن پنجره ها را که نسیم

با بهار آمده است.

لحظه ای گوش کن آواز قناری انگار

همره خنده قمری به غزلخوانی باغ آمده است

باغ را خوب نگر

که درختان با هم با جوانه هاشان

همگی منتظرند

چشم در راه بهار

باز کن پنجره ها را که بهار

کم کمک می آید.

وقتی که یاس می شکفد، وقتی که چلچله می خندد، وقتی که

دشت نفس می کشد، وقتی که آسمان آبیست، پنجره را بگشای

بگشای و ببین پای هر پنجره سمبلی پیدا شده است و زندگی در

وجود چمن جاریست.

*****************************************

جدال عقل واحساس

عقل واحساس و جدال بین این دو رو شاید خیلی ها تجربه کردن. من هم تجربه کردم

شاید در یک دوره از زندگیت دقت کنی ببینی با بقیه فرق داری .برات چیزایی مهمه که

 برای بقیه مهم نیست . چیزایی ناراحتت می کنه که اصلآ بقیه رو ناراحت نمی کنه و

شاید اصلآ نمی بینن که ناراحت بشن و از چیزایی شاد می شی که برای بقیه هیچیه.

وقتی میری بینشون هم تو احساس غریبی می کنی هم اونا احساس غریبی می کنن

نه تو باهاشون جور می شی نه اونا با تو جور میشن.....

هر جا می ری آدمها همین طورین. اصلآ گاهی اوقات فکر می کنی نکنه اونا از یه سیاره

دیگه اند. نکنه تو از یه سیاره دیگه ای هستی.

این جور نمیشه .می خوای زندگی کنی. می خوای تو شون بر بخوری . می خوای....

عوض می شی. احساسات رو می زاری کنار. اصلآ هم محلش نمی دی . خیلی هم

 پاپیچت شد میزاریش زیر پات .

این همه با احساس زندگی کردی چی شد؟چی داری پیش بقیه... می شی یه آدم

درست وحسابی . زندگیت هم درست وحسابی میشه . حالا دیگه نقشه می کشی

 که چیکار کنم اینو داشته باشم و بعد با چه ترفندی اون رو هم به دست بیارم وبعد

وبعد وبعد....

میشی مثل بقیه زمینی ها . مثل همه اونایی که به حساب خودشون زندگی می کنن

و زنده اند و همه چی دارند وخوشند و.....

دیگه مگه خدای مخربون کمکت کنه . شاید یه عشق پاک یه دوست خوب ، یه اتفاق

ساده،یه لحظه آسمونی باعث بشه که بر گردی به اصلت و دلت رو بزاری سر جاش

و دیگه تا آخر بودنت نازشو بکشی وحرفشو بخری و....

• دخترک بر جلوآمدگی لبه پنجره تکیه زده و اشک ریزان به بیرون پنجره نگاه می کرد تا سگ مورد علاقه اش را دفن کنند. پدربزرگ متوجه این صحنه شده و با شتاب او را به طرف دیگری هدایت نموده و پنجره را باز کرد و باغچه ای پراز گلهای رنگارنگ زیبا و علفهای سرسبز و خرم درجلو دخترک ظاهر شد. دخترک با دیدن این منظره احساس شادی و آسودگی می کند. پدر بزرگ در حالی که موی دخترک را نوازش می کند ،می گوید :"دخترکم ،پنجره را درست بازنکردی." بخاطرداشته باشید:درکنار ناکامی و شکست دریچه دیگری قرار دارد و شاید شما از آن امید و نشاط را ببینید.

• پیرمردی سوار بر قطار به مسافرت می رفت . به علت بی توجهی یک کفش ورزشی وی از پنجره قطار بیرون افتاده بود . مسافران دیگر برای پیرمرد تاسف می خوردند. ولی پیرمرد بی درنگ کفش دیگرش را هم بیرون انداخت.همه تعجب کردند .پیرمرد گفت که یک کفش نو برایم بی مصرف می شود ولی اگر کسی یک جفت کفش نو بیابد ، چه قدر خوشحال خواهد شد." ادم معقول همواره می تواند از سختی ها شادمانی بیافریند و با آنچه از دست داده است فرصت سازی کند .

• شکارچی از آشیانه عقاب جوجه عقابی را گرفته و به خانه خود آورد ه و در مرغدانی جوجه عقاب را می پروراند. کم کم این جوجه بزرگ شده و شکارچی می خواست او را چون عقاب شکاری بپروراند. اما چون جوجه عقاب هرروز با مرغان زندگی می کرد اصلا میلی به پرواز نداشت. عاقبت ،شکارچی به ناچار جوجه را به قله کوه همراه آورد و ناگهان او را پرتاب کرد . عقاب بیچاره مانند قطعه ای سنگ به پائین سقوط کرد اما و از بیم و هراس مرگ نهایتا به پرواز در آمد. باید به خود اعتماد داشت. اطمینان و جسارت انسان معمولا درموقع جنگیدن برای مرگ یا پیروزی و در زمان گریز از خطر و مهلکه شکل می گیرد .

• هرروز صبح هنگامی که خورشید از شرق طلوع می کند، در دشت پهناور افریقا جانوران شروع به دویدن می کنند. در این موقع شیر به بچه خود می گوید که تو باید تندتر و تندتر بدوی . اگر نتوانی از بز کوهی که آرام تر از دیگر حیوانات است بدوی ، از گرسنگی خواهی مرد. درسوی دیگر، بزکوهی هم به بچه خود چنین می آموزد:تو باید تند تر بدوی، اگر نتوانی از شیر که سریع تر از همه می دود ،جلوتر بدوی ،شکار خواهی شد . " هنگامی که شما از موفقیت خود راضی و خوشنود و قانع باشید ،باید بدانید که گرچه شما سریع می دوید ولی دیگران تند تر ازشما می دوند.

دو مرد جوان نزد شیوانا آمدند واز او پرسیدند:

فاصله بین دچار مشکل شدن تا راه حل یافتن چقدر است؟

شیوانا اندکی تامل کرد وگفت: فاصله مشکل یک فرد تا راه نجات او از آن مشکل

برای آن شخص به اندازه فاصله زانوی او تا زمین است!

آن دو مرد گیچ وآشفته از نزد شیوانا بیرون آمدند و در بیرون از مدرسه با هم به بحث

و جدل پرداختند .

اولی گفت:من مطمئنم که منظور استاد معرفت این بوده که باید به جای روی زمین

 نشستن  از جا بر خواست وشخصا برای مشکل راه حلی پیدا کرد .با یک جا نشستن

و زانوی غم بغل گرفتن هیچ مشکلی حل نمی شود.

دومی فکر کرد وگفت:اما اندرزهای پیران معرفت معمولا بار معنایی عمیق تری دارند.

و به این راحتی قابل بیان نیستند . آنچه تو میگویی هزاران سال است که بر زبان

همه جاریست و همه آن را میدانند . شیوانا منظور دیگری داشت.

پس بر گشتند و از شیوانا پرسیدند .

شیوانا لبخندی زد وگفت: وقتی یک انسان دچار مشکل میشود باید ابتدا خود را به

 نقطه صفر برساند

نقطه صفر وقتی است که انسان در برابر کائنات وخالق هستی زانو می زند و از او

 مدد می جوید . بعد از این نقطه صفر است که فرد می تواند به پا خیزد و با اعتقاد

به همراهی کائنات دست به عمل بزند.

بدون این اعتقاد وتوکل برای هیچ مشکلی راه حل پیدا نخواهد شد .

باز هم می گویم فاصله بین مشکلی که یک انسان دارد با راه چاره او فاصله بین

 زانوی او وزمینی است که بر او ایستاده .

*****************************************

خواب دیدم  در خواب با خدا گفتگو داشتم.

 خدا گفت:(( پس میخوای با من گفتگو کنی؟))

گفتم: اگه وقت داشته باشی.

خدا استقبال کرد و گفت:(( من همیشه وقت دارم چه سوالی در ذهن داری که میخوای از من بپرسی؟ ))

پرسیدم:چه چیزی بیشتر از همه شما را در مورد انسان متعجب میکنه؟

خدا پاسخ داد....اینکه آنها از بودن در دوران کودکی ناراحت میشوند .عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دورانه کودکی را میخورند.

اینکه سلامتشان را صرفه بدست آوردن پول میکنند وب�